Müzik olmadan atmayan bir kalbi var onun,

dans etmeden duramayan bir doğası,

bir de gevezelikleri var kendi çapında...

Onlar Benim Ailem



Aile nedir?
Kan bağı gerekli midir bir insanı ailenizden saymanız için?
Bugün bir fotoğrafıma “ailem” diye not düştüğüm için dayım alınmış olacak ki, “bunlar mı ailen?” yazmış altına.. Lafım ona değil halbuki. Alınmasını da hiç istemezdim.
Yine annem bugün babama “sudan sebeplerden” ötürü küstüğümü söyledi. Bu onun düşüncesi tabi.
İşte biraz da bu yüzden açıklamak istedim bazı şeyleri. Aile nedir? Neden bu insanları ailem saydım ben? Kendi istedikleri gibi yaşamayı seçmediğin zaman seni “hayırsız evlat” ilan eden, ilk fırsatta sırtını dönen ve ne kadar istesen de, bir türlü güvenemediğin o aile bireylerinin yerine, birilerini ailesi sayabiliyor insan.
Beni olduğum gibi kabul etmeyip kendi dar kalıplarına bir türlü sığdıramayan ve bu nedenle de bana sırtını dönmüş tüm aile bireylerine lafım. Yüzüme geçip söylemeye cesareti olanlardan, arkamdan konuşanlara ve hatta sesini çıkarmayıp yorum yapmasa dahi içten içe ayıplayanlara kadar herkese...
Ben hastalandığımda ve üstelik cebimde beş kuruş para yokken, hatta aileden herhangi birinden yararlanabileceğim sigortam dahi yokken, kulağımdan tutup beni hastaneye götüren abim, dans sayesinde tanıştığım bir insandı.
Yarışmalara gireceğim zaman kostümümden tut, gidiş geliş masraflarıma kadar desteğini esirgemeyen yine dans okulumdu.
Ben gecenin bir saati korkuyla evime giderken aradığım kişi de yine danstan bir arkadaşımdı. Üstelik dans gecesi çıkışı bile değildi. (P.S. Dans geçesi çıkışı kapımın önüne kadar bırakıp ben içeri girmeden gitmeyen insanlar var hayatımda)
Bir iş bulmak için çırpınırken bana yol gösterip destek olan insanlar da yine aynı ortamdan...
O fotoğraftaki insanlar; aralarında sabahlara kadar dertleştiğim, “çok kötüyüm gel” dediğim, omzunda ağladığım, son kuruşlarımızı birleştirip bir şeyler yediğimiz insanlar var..
Canım dediğim en mutlu günümde dahi yanımda olmazken, hiçbir kan bağı olmadan, mutlu günümde, mutsuz günümde, saçmaladığımda, çekilmez bir hal aldığımda, en neşeli halimde, en yetenekli, en beceriksiz günümde... yanımda olan insanlar...
Ben onlara “aile”den başka tanım bulamıyorum.
Bu sözlerimi üzerine almaması gereken aile fertlerim kendilerini bilirler. İçlerinde fesatlık olan geri kalanı da zerre umrumda değil.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder